Een veel te dure hobby – deel 5

Nu alweer een vervolg op mijn hifi schrijfsels? Tsja, dat komt doordat mijn collega, over wie ik in deel 4 vertelde, toch gelijk heeft gekregen. Een échte hifi liefhebber heeft altijd iets te wensen. Voor mijn vrouw is dat geen leuk nieuws, want dat betekent dat we altijd een spaarpotje moeten hebben voor een nieuw component.

Wat heb ik dan te wensen? Ik had immers al een fantastische platenspeler met ingebouwde streamer aangeschaft waar ik heel enthousiast over was. En dat ben ik nog steeds. Deze Yamaha MusicCast Vinyl500 klinkt zo mooi dat ik de neiging heb om alleen nog maar LP’s te draaien of via Tidal te streamen. Maar… hoe komt het dan met mijn enorme verzameling cd’s?

De cd is eigenlijk zo’n beetje passé. Terwijl ik dit schrijf moet ik best wel een beetje slikken en jij misschien ook wel als je dit leest. Het is waar. Bijna iedereen die jonger is dan dertig jaar kent de cd hooguit als “iets van vroeger”, ze draaien zelf voornamelijk muziek via DAB+, Spotify en mp3. Dan voel ik me best wel een beetje oud met mijn 300+ cd’s die in de luisterhoek staan te pronken. Veel van die cd’s hoort een verhaal bij, of een emotie. Sommige heb ik op een festival gekocht, andere heb ik voor een prikje op de rommelmarkt op de kop weten te tikken en er is er ook eentje bij die een artiest tijdens een optreden naar me toe gooide. Zo kun jij vast ook wel iets vertellen over een cd die een speciaal plekje in jouw kast heeft.

Ik had een schitterende Myryad MXC6000 cd-speler. Die klinkt op zich al heel mooi, maar sinds ik de Vinyl500 heb, draai ik nauwelijks nog cd’s. Ik begon te spelen met de gedachte om de Myryad te verruilen voor een cd-speler die meer in de buurt komt van de klank van de Vinyl500, zodat mijn hele audio set wat meer met elkaar matcht. Dan zou ik met evenveel plezier naar mijn cd’s luisteren als naar mijn LP’s en Tidal.

Het zoeken naar die match is als het zoeken van een speld in een hooiberg. Marktplaats afstruinen, reviews lezen op WhatHifi, koopgidsen raadplegen, ik kwam er niet uit. Eerst maar eens mijn oude speler te koop zetten, dan weet ik wat voor budget ik heb. Ik kon er een goede prijs voor vangen en zo had ik een mooie richtprijs. Op Marktplaats zag ik een Lyngdorf CD-1 staan. WhatHifi bleek in 2007 helemaal lyrisch over deze speler te zijn geweest en het zou het beste zijn dat je onder de 2000 euro kunt kopen. Dus ik nam de gok.

De speler moest uit België komen en dat was me te ver rijden, dus ik liet de verkoper hem versturen. Dat had hij vaker gedaan met apparatuur, dus dat zou goed moeten komen. Na ontvangst bleek hij helaas defect te zijn. De cd-lade ging niet eens open. Ook als ik er handmatig een cd in duwde werd die niet gelezen. Ik voelde me bedrogen, dus ik stuurde de verkoper een bericht. Maar ik bleef wel netjes, ik meldde alleen dat hij het niet deed. Omdat ik niet ging schelden reageerde de verkoper ook positief. Hij bood meerdere keren zijn excuses aan en ik mocht de speler terugsturen, waarna ik mijn geld terugkreeg. Dat was een nette reactie waar ik veel geluk mee had. Stel dat ik was gaan schelden, dan had hij me misschien wel met deze kapotte cd-speler laten zitten.

Omdat ik nu nog steeds zonder cd-speler zat, raadpleegde ik mijn hifi steun en toeverlaat Roland Rispens van Studio Rispens te Franeker. Hij had een heel mooie ingeruilde T+A DVD 1230R staan. Dat is een Duits topmerk, waar ik altijd wel van onder de indruk ben geweest. Nadat ik deze speler even in de winkel had beluisterd mocht ik hem thuis uitproberen. Het bijzondere aan deze speler is dat je zelf kunt kiezen wat voor filter je wilt gebruiken. Roland zei dat hij op zijn cd’s een stickertje had geplakt met een nummer van het filter waarmee ze het mooist klonken. Dat vond ik een beetje overdreven, maar ik vond de speler over het algemeen een mooie match met de rest van mijn systeem.

Tijdens het uitproberen begon te T+A ineens te stotteren en daarna speelde hij niks meer. De laser bleek af te zijn. Terug naar Rispens dus. Hij zou proberen om een vervangende laser te vinden en als de reparatie dan niet teveel zou kosten, zou hij me de speler alsnog voor dezelfde prijs aanbieden. Dat is netjes, zoals ik van Roland gewend ben. In de tussentijd mocht ik een NAD C546BEE uitproberen die Roland eens ingeruild had gekregen. Die klonk op zich wel heel mooi wat betreft detaillering en ruimtelijkheid, maar met wat bombastischere muziek was hij me toch te bescheiden. Een prachtige speler voor als je van smooth jazz, latin of licht klassiek houdt, maar met rock en metal valt hij door de mand. Veel te dunnetjes. Nee, ik wachtte liever op de T+A.

Maar het vinden van een geschikte laser viel niet mee en het begon me te lang te duren. Toen viel mijn oog op een Naim CD5i die op Marktplaats stond, precies voor de juiste prijs. Het merk Naim ken ik al heel lang en sinds ik er op een beurs eens iets van geluisterd heb is het altijd een droomwens van me geweest om van dat prachtige merk eens een apparaat te kunnen kopen. Maar Naim is een onbetaalbaar duur merk, dus dat lukte nooit. Nu was die droom dus binnen handbereik. Ik stond voor een dilemma. Wachten op de laser voor de T+A van Roland, of kiezen voor mijn droom? Wat zou jij doen?

Precies. Ik zou gek zijn als ik niet voor mijn droom zou kiezen! Ik moest voor die droom wel een ritje naar Amsterdam maken, want ik vertrouwde de post niet meer na mijn Lyngdorf avontuur. Ik kan je met enige gepaste trots vertellen dat de CD5i het reisje meer dan waard was! Even was ik bang dat van deze speler, die toch ook al meer dan tien jaar oud is, de laser ook niet meer zo heel goed zou zijn. Maar de vorige eigenaar heeft hem heel weinig gebruikt, omdat ze steeds meer overgingen op streamen en dus nog maar heel weinig cd’s in huis hadden.

De klank van mijn nieuwe aanwinst bezorgt me kippenvel! Nog nooit heb ik een cd-speler gehad waar zo’n prachtige klank in zat. Het is alsof je wordt meegesleurd in de muzikale beleving van de artiest zelf. Een mooie test is het nieuwe live album “Third stage” van Flying Colors. Dat is op zich niet een heel goeie opname, dus ik was benieuwd wat de Naim ervan zou bakken. In de auto kon ik er namelijk niet zo van genieten, omdat hij daar heel dunnetjes klonk, tot op het saaie af. Vooral de subtiele en dynamische zangpartijen van Casey McPherson komen er op de live-opname nogal bekaaid vanaf.

Maar dan de Naim! Het is bijna alsof ik zelf bij het concert aanwezig ben op de voorste rij! Had ik al gezegd dat ik er kippenvel van kreeg? Dit is dus het bewijs dat Naim inderdaad mijn droommerk is, samen met het nog onbetaalbaardere McIntosh. Daarom ben ik dan ook helemaal in de wolken met mijn nieuwe aanwinst! Van deze jongen ga ik nog vele jaren plezier hebben, dat is zeker. Zo blijft er steeds minder te wensen over. Wat zou het volgende zijn dat aan vervanging toe is? Een hifi liefhebber is immers nooit tevreden? Ik zou het nu toch echt even niet meer weten…

Een gedachte over “Een veel te dure hobby – deel 5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s