Waar blijft E.T. nou?

E.T. was altijd één van mijn favoriete films. Het aandoenlijke wezentje uit de ruimte kreeg in 1982 veel fans en nog steeds wordt de film wereldwijd veel bekeken. Regisseur Steven Spielberg heeft altijd een grote fascinatie gehad met buitenaardse wezens. Voordat hij E.T. maakte had hij nog een populaire film over dit onderwerp: “Close Encounters of the Third Kind”, waarin je ziet hoe het eerste contact met aliens zou kunnen verlopen. Later in de tv-serie “Taken” (2002) vertelde Spielberg ook weer een spannend verhaal over mensen die ontvoerd werden door ufo’s en zelfs kinderen kregen die half-buitenaards waren.

Voor mij zijn dit soort verhalen heel vermakelijk omdat het de fantasie prikkelt, maar ik geloof er niet echt in. Veel mensen delen mijn mening niet, die zijn er heilig van overtuigd dat wij niet alleen zijn in het universum. Want, zo redeneren ze, als er bij toeval leven ontstaan is op de planeet aarde, dan zou het toch waanzin zijn om te denken dat dat op andere planeten niet zou kunnen gebeuren? Velen verwachten dat het een kwestie van tijd is voordat we contact zullen krijgen met onze ruimte-broeders.

Laten we eens kijken waar het idee van buitenaardse wezens vandaan komt. Dit hele idee is eigenlijk terug te leiden naar Charles Darwin. Voordat hij met zijn evolutietheorie kwam geloofde niemand in wezens van andere planeten. De zesdaagse schepping was de leidende theorie. Er staat immers duidelijk in Genesis 2:7 “toen vormde de HEERE God de mens uit het stof van de aardbodem en blies de levensadem in zijn neusgaten; zo werd de mens tot een levend wezen.”. Er staat niet dat God dit ook op andere planeten heeft gedaan. Die gedachte alleen al werd belachelijk geacht.

Met het steeds populairder worden van de evolutietheorie groeide ook het idee van intelligent leven op andere planeten. Als we zouden aannemen dat dit waar is, dan loop je meteen al tegen een aantal onoverkoombare problemen aan. Ten eerste onderschatten veel mensen de immense afstanden in ons universum. Stel dat er intelligente wezens zouden zijn in een sterrenstelsel dat relatief dichtbij dat van ons ligt, dan zou de afstand te groot zijn om in een mensenleven af te leggen. Kijk maar naar de ruimtesonde Voyager, die in 1977 gelanceerd is. Die deed er bijna 40 jaar over om alleen al buiten ons zonnestelsel te komen. Als je een bemande reis zou maken met zo’n afstand, hoe wil je dan genoeg zuurstof, eten en drinken opslaan om al die jaren te overleven?

Dan word er geargumenteerd dat een buitenaardse beschaving misschien wel een veel verder gevorderde technologie zou kunnen hebben dan wij. Zelfs als dat zo was, dan nog kunnen de natuurwetten niet worden doorbroken. Reizen zal nooit sneller kunnen dan het licht. De “warp snelheid” uit Star Trek zal altijd science fiction blijven. Ook al zou je de lichtsnelheid kunnen benaderen, dan nog zou de druk op je lichaam veel te hoog worden, zodat je letterlijk wordt uitgeperst.

Wat moeten we dan denken over alle verhalen van mensen die claimen ontvoerd te zijn door buitenaardse wezens? Natuurlijk is een groot deel daarvan verzonnen, waarschijnlijk om aandacht te trekken. Waar het mij om gaat zijn de verhalen van de mensen die wél oprecht denken iets te hebben meegemaakt. Je herkent dat soort mensen doordat ze vaak angstig zijn (want de “aliens” komen regelmatig terug) en weinig slaap krijgen. Laten we eens gaan inzoomen op het soort verhalen waar we hier mee te maken hebben.

Er zijn een paar soorten verhalen van ufo-ontvoeringen. Er is een variant waarbij de ontvoerde persoon wordt meegenomen naar een prachtige wereld waarvan de aliens zeggen dat dit onze nieuwe werkelijkheid gaat worden en dat de ontvoerde één van de eersten gaat worden die hieraan gaan deelnemen. De tweede variant is een nogal onplezierige, waarbij de ontvoerde wordt uitgekleed en er allerlei lichamelijke experimenten op hem of haar worden uitgevoerd. Hierbij gaat het vooral om geslachtsdelen. Zo’n verhaal is in 1993 verfilmd met de titel “Fire in the Sky”, over de Amerikaan Travis Walton, die vertelt over zijn ervaring.

Er zijn veel ontvoerde mensen geïnterviewd. Maar er zijn weinig interviews waarbij wordt gekeken naar het geestelijke aspect van zo’n ontvoering. Uit onderzoek is gebleken dat bij vrijwel alle gevallen van ufo-ontvoering de ontvoerde dit vooral ziet als een geestelijke ervaring. Zodra er dan wordt doorgevraagd over eerdere geestelijke ervaringen, blijkt dat de meeste ontvoerde mensen in het verleden wel eens geesten hebben opgeroepen, door middel van glaasje draaien, séance, tarotkaarten, automatisch handschrift of een ouija-bord. Dit heeft gezorgd voor een opening in hun harten waar demonen zich konden manifesteren.

Zeg ik nu dat buitenaardse wezens eigenlijk demonen zijn? Dat vind jij vast heel raar klinken, maar ik ben daar inderdaad van overtuigd. Als we even teruggaan naar de interviews met de ontvoerden komen we iets heel eigenaardigs tegen. Sommige van die ontvoerden hadden vrienden die christen waren. Die gaven het advies om de naam van Jezus aan te roepen als ze weer eens werden ontvoerd. Op het moment dat ze tijdens een ontvoering riepen “Jezus, help me!”, was de ontvoering meteen voorbij. De “aliens” vluchtten meteen weg bij het horen van zijn naam.

Geloof het of niet, Jezus is de machtigste naam in de hemel en op aarde. Wie in Hem gelooft zal geestelijk altijd veilig zijn. Ook “buitenaardse wezens” (die dus eigenlijk demonen van de duivel zijn) zullen geen vat meer op je hebben zodra jij je verbindt aan Jezus. Dat is mijn eigen ervaring en velen met mij. Waar de Heilige Geest van God woont is geen plaats voor andere geesten. Je komt ervan tot rust, ook al zijn je omstandigheden er niet naar. Die rust gaat alle verstand te boven. Dan hoef je niet bang te zijn voor eventuele aanvallen van buitenaardse wezens. Jezus is de enige boven-aardse in wie ik geloof. De andere planeten en zonnestelsels in ons universum zijn alleen maar gemaakt om ons te laten zien hoe ongelooflijk bijzonder wij zijn. In die immens grote ruimte heeft God ons op het oog. Alle haren op je hoofd zijn geteld. Waar zou jij je dan nog druk om moeten maken?

2 gedachten over “Waar blijft E.T. nou?

  1. Wat een heerlijke prachtige wereld hebben we toch om ons heen. Een onzichtbare wereld vol Goddelijke Engelen. Het zijn allemaal wezens die ons willen helpen. Prachtig. Ze worden aangestuurd door biddende gelovigen. Hun Meester is hun Koning Jezus.

    Geliked door 1 persoon

  2. Niet alleen engelen helaas, ook nog een deel “gevallen engelen” die al hun macht gebruiken om ons het leven zuur te maken. Gelukkig met Gods Geest in ons kunnen we daar weerstand tegen bieden.!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s